10 வருடங்கள் கழித்து...

அந்தப் பெண், 'சந்தியாவின் மகள்' என்ற அவமானத்தைத் துடைத்தெறிந்தாள். இன்று, அந்தப் பெண் ஒரு கலெக்டராக இருக்கிறாள். சந்தியா தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கலெக்டர் அலுவலகத்தின் படியேறும்போது, அவள் மனசுக்குள் ஒரு குரல் சொல்லும்: கருத்து: பெண் குழந்தைகள் பள்ளியை விட்டு விழுந்தால், அடிமைத்தனம், வறுமை, சமூக அவமானம், உளவியல் அழுத்தம், மற்றும் தலைமுறை தலைமுறையாக வறுமை சுழற்சிதான் விளைவாகும். ஆனால், அதை உணர்ந்து தன் குழந்தையைப் படிக்கவைத்தால், அந்தப் பலன் வாழ்க்கையையே மாற்றும்.

சந்தியாவின் தோழிகள் பலர் கல்லூரி முடித்து, வங்கியில் வேலை, ஆசிரியை வேலை, மருத்துவமனையில் செவிலியர் என்று உயர்ந்திருந்தனர். சந்தியாவோ, வீட்டில் அடிமையாகி, 18-ம் வயதிலேயே ஒரு குடிகாரனுக்கு மணம் செய்து வைக்கப்பட்டாள். கணவன் அவளை அடித்து உதைத்தான். குழந்தைகள் பசியில் அழுதன. பால் குடிக்கக்கூட அவளிடம் பணமில்லை.