“My oupa,” het Fatima gesê. “Hy was ’n drukker in die sewentigs. Toe die Apartheidsregering Small se werk verbied, het hy een nag laat gebly en alles geset. Op ’n ouderwetse pers. Later het hy dit geskandeer. Dit is die engte van ons geskiedenis, Abram. Dit pas in jou broeksak.”
“Van waar het jy dit gekry?” het Abram fluister. adam small gedigte pdf
“Dis nie net woorde wat ons soek nie, maar die asem tussen die woorde in – die een wat die beul nie kon vries nie, die een wat die tralies oopsing.” “My oupa,” het Fatima gesê
Hy het verder geblaai. Daar was gedigte oor die tronk op Robbeneiland, oor die mense wat hul stem verloor het, oor die kitaar wat altyd sou klink. En toe, op die laaste bladsy, ’n skanderingsdatum: – die jaar toe Small se werk finaal uit biblioteke verwyder is. Op ’n ouderwetse pers
Die middagson het skuins deur die biblioteek se tralies geval en geel blokke op die stofbedekte lessenaar geteken. Abram, ’n afgestudeerde student in Afrikaanse letterkunde, het sy vinger oor die rakke laat gly. Hy was op soek na Kitaar my kruis – Adam Small se versamelde werke. Nie vir sy navorsing nie. Vir homself.